Oswajanie z kinem polskim cz.1

Pod wpływem filmasterowiczów postanowiłam zacząć oglądać polskie filmy. Do tej pory dosyć się przed tym broniłam, uważając kino polskie za gorsze. Zwłaszcza polskie filmy z ostatnich lat uważałam za kiepskie.
Jednak Wasze komentarze skłoniły mnie do nadrobienia zaległości.

Ziemia obiecana (8)

Na pierwszy ogień poszedł film, który czekał na mnie od kilku miesięcy, dokładnie od momentu, gdy skończyłam czytać książkę, której jest ekranizacją. Chodzi mi o Ziemię obiecaną w reżyserii Andrzeja Wajdy.
Wybór okazał się trafiony, bowiem na początek udało mi się obejrzeć naprawdę dobry film. Na pewno jest to również zasługa literackiego pierwowzoru, gdyż Reymont stworzył świetną powieść. Ale nawet z najlepszej książki da się zrobić beznadziejny film, więc doceniam twórców tej ekranizacji.
Największe zalety tego filmu, to mistrzowska gra aktorów, zarówno tych pierwszoplanowych (Olbrychski, Seweryn), jak i drugoplanowych (Nehrebecka, Jędrusik), aż po epizodyczne (Witold Dederko).

Witold Dederko i Daniel Olbrychski.

Do tego muzyka Wojciecha Kilara, zwłaszcza piękny walc.
I bogata, szczegółowa scenografia.
Po prostu świetny film.

Zakazane piosenki (7)

Kolejny film, który wybrałam, to pierwszy polski film po II wojnie światowej, Zakazane piosenki. Tematyka filmu wydaje się oczywista, jest to wojna. Ale jakże inaczej, niż zwykle, przedstawiono ten straszny czas! Mamy w filmie ukazaną rolę, jaką odgrywały polskie utwory w czasie wojny. Jak podtrzymywały ducha w Polakach, przypominały o tym, że nie można się poddać, tylko trzeba walczyć o Polskę, by przetrwała też polska kultura. Piosenki były też przypomnieniem o lepszych, radosnych czasach, gdy można było się spokojnie bawić, cieszyć i kochać. Z drugiej strony, często były też wykorzystywane do ośmieszania wrogów. Ponadto, nie raz określona melodia była tajnym sygnałem.

Danuta Szaflarska i Jerzy Duszyński

Jednak "Zakazane piosenki" to nie tylko muzyka. To też historia mieszkańców Warszawy, od września 1939 roku, przez Powstanie Warszawskie, aż do końca wojny. Opowieść o ich bohaterstwie, o tym jak pokonywali własne słabości, strach i robili wszystko, by się nie poddać.

Film ten, mimo upływu lat, wciąż się dobrze ogląda. Bardzo dobre aktorstwo (Danuta Szaflarska, ciekawy scenariusz, oczywiście dobra muzyka. I aż się wierzyć nie chce, że tak dobry film zrealizowano już rok po wojnie.

Ziemia obiecana i Zakazane piosenki skutecznie zachęciły mnie do obejrzenia innych polskich filmów. Muszę teraz sięgnąć po coś z ostatnich dwudziestu lat. Ciekawe czy też mi się będzie podobać...

cdn.